Das Hollandmadel van J.A. Hubler-Kahlas
.
Das Hollandmädel van J.A. Hübler-Kahlas (1953)
Author: Kevin Clarke, 1 September 2004
  .
Na Tulip Time zijn er geen nieuwe Holland-operettes meer gemaakt, maar werden de bestaande werken met succes opnieuw opgenomen in het repertoire. Aan het eind van de Tweede Wereldoorlog was de heropvoering van The Red Mill op Broadway een sensationeel succes, net als de Miss Hook-revival in Londen in dezelfde periode. Men wilde wegdromen naar een idyllisch en clichématig Holland van vroeger, dat op velen, ook in Duitsland, nog steeds een grote aantrekkingskracht had. Behalve in de reeds genoemde film van Die geschiedene Frau met Marika Rökk (1953), waarin alle Holland-clichés een vrolijke naoorlogse wederopstanding hadden, kwamen de tulpenfeesten, klompen en molens ook in zwart-wit films als Das Hollandmädel (1953) met Sonja Ziemann voor. Met verbazing zien we dat in die film dat Hollandse vrouwen nog massaal in klederdracht rondlopen. Het land ziet er verder uit alsof het sinds Rembrandt niet veranderd is. In de jonge Bondsrepubliek had men kennelijk behoefte aan een droombeeld van een arcadisch Holland: "Wie in alter Zeit / steh'n wir dann zu zweit / an der alten Mühle", wordt er aan het begin van de film gezongen. Via dergelijke klompen- en tulpenidylles probeerde men in Duitsland waarschijnlijk te doen vergeten dat het juist de bezetting van Nederland was, die flink heeft meegeholpen een einde aan zo'n soort dylle te maken.

Das Hollandmadel van J.A. Hubler-Kahlas
Operette Research Centrum Amsterdam